For Vincent (I.M.)

Voor Vincent

Beste seniorleden en kids van CC, als jullie trainer wil ik dit keer even niet zeggen dat het goed gaat met onze jeugdtalenten, ik wil dit keer niet zeggen dat er veel animo is voor de lessen buiten voor zowel de jeugd als senioren, en ik wil het dit keer ook niet hebben over de geweldige club CC, die groeiende is en heel veel positieve energie uitstraalt. Nee, lieve senioren en kids, ik wil stilstaan bij het overlijden van een jeugdlid van onze club, dat me diep heeft geraakt en in mijn koppie blijft zitten. Vincent Deuning, 17 jaar.

Het mocht niet meer zo zijn dat Vincent nog onder ons wilde blijven. Echt tragisch, het doet mij verdriet dat het zo moest zijn. Misschien heeft Vincent zijn rust gevonden. Ik weet dat hij, bij degenen die hem kennen, in gedachten zal blijven. En ikk weet Vincent, dat jij van bovenaf meekijkt en al je dierbaren zal blijven volgen.

Ik wil toch iets meer over Vincent vertellen. Ik heb hem met veel plezier drie jaar les mogen geven. Hij trainde graag, had zeker een leuke groep en was trouw op de les. Jongens als Erik v/d Wiel, Wouter Heres en Daniel Bronwasser zorgden ervoor dat het een enthousiaste, gemotiveerde groep was, waarbij lekker tennissen centraal stond. Sorry als ik sommige jongens vergeet!

Als trainer vond ik Vinvcent een heerlijke, fijne, sociale jongen. Iemand die uit zichzelf naar mij toe kwam om te vragen “Mike, hoe is het nou?”. We hadden vaak even een leuk gesprek. Vincent gaf me altijd het gevoel dat hij het naar zijn zin had.

Vaak liet hij het blijken door mij na de training te helpen, met het opruimen van materiaal of het dragen van de ballenmand. Dat deed Vincent allemaal uit zichzelf. Dat voelde voor mij héél prettig en respectvol voor zijn trainer. Vincent speelde een paar jaar achter elkaar mee op het Open Jeugdtoernooi van CC. Ik heb destijds wat wedstrijdjes van hem opgezocht, het is fijn om te zien dat hij het spelletje echt leuk vond.

Het raakt me diep en maakt me verdrietig dat Vincent niet meer verder wilde en uit het leven stapte. Vorige maand zag ik hem toevallig voorbij fietsen, ik toeterde en hij zag me. Het staat mij nog zo op het netvlies, die glimlach van hem toen hij zich omdraaide en ik hem hoorde zeggen “Hey Mike!”. Toevallig, inderdaad niet wetende dat dit mijn laatste ontmoeting met Vincent blijft.

Lieve Aart, vader van Vincent, ik wens je alle sterkte met het een plekje geven van het verlies van je zoon.  Ik heb je een paar keer gesproken en je zei “Fijn Mike, dat je een stukje wilt schrijven over Vincent. ” Aart, fijn dat je mij deze gelegenheid hebt willen geven.

We zien elkaar gauw, in gedachten bij je,

Michael

In Memoriam van Michael Hartgers, trainer tennisvereniging CC